پس از انقلاب 57 ایران و بعد از فتوای خمینی جهت اجرای قانون حجاب اجباری در قالب طرح امر به معروف ونهی از منکر * یکی از اصلی ترین دقدقه های حاکمیت اسلامی ایران برخورد و جلوگیری از فعالیت اهالی هنر و موسیقی در ایران بود . از همان ابتدای حیات جمهوری اسلامی با هرنوع موسیقی به عنوان عامل لهو و لعب و عنصر فساد فرهنگی به شدت برخورد میشد تا جایی که حتی به همراه داشتن ساز و نوارهای کاست موسیقی جرم محسوب میشد . بجز عده انگشت شماری از اهالی موسیقی سنتی که مجوز حمل ساز و اجراء موسیقی آن هم طبق سلیقه حکومت جهت مناسبتهای دینی را داشتند دیگر هیچ فردی حق فعالیت در عرصه موزیک نداشته و در غیر این صورت به عنوان عنصر نامطلوب و عامل تهاجم فرهنگی در دادگاههای انقلاب محاکمه و مجازات میشد . پرسینگ حکومتی باعث ازهم پاشیدگی خانواده موسیقی شده بود بطوری که اکثرا ناگزیر به ترک وطن گردیده و عده ای دیگر مجبور به سکوت و تعداد بیشماری ضمن دستگیری و احضار به مراجع قضایی با تحمل حبس و دادن تعهد و ضمانت بطور کلی از معقوله هنر و موسیقی طرد و رانده شدند . اما حس بیدار و زیباپسند و مهرورز ایرانی هرگز در مقابل این خواسته رژی

هوشنگ_کامکار، سرپرست گروه کامکارها می گوید: او می گوید:شما فکر می کنید فردا صبح هوشنگ کامکار را آویزان می کنند که چرا زیر بار زیاده خواهی شحنگان حکومت اسلام پناه نرفته است؟ نه چنین نیست. اما وقتی جامعه ای از لحاظ اخلاقی به انحطاط میل کند هوشنگ را مشنگ می بیند و برای هنرمندانی که تن به هر نکبتی می دهند سوت و کف می زند که بله! مجبور هستند که زیر بار افزون طلبی های ارباب قدرت بروند.هوشنگ کامکار یک هنرمند است. او با این گفتار و رفتار خود به یک مبارز سیاسی تبدیل نمی شود بل که تنها وظیفه ی انسانی خود را انجام می دهد. این سخن درست که هنرمند، فعال سیاسی نیست توجیهی برای بی خاصیت بودن هنرمند نیست.از طرفی وقتی ما هر کس را که برای ارباب قدرت بادآورده خوش رقصی کرد را دانستیم و نه تنها تبرئه اش کردیم بل که کار پاچه خاری اش را نهایت عقلانیت تعریف کردیم دیگر مقاومت در برابر زیاده خواهی بی معنا می شود. این که حق هنرمند است که به دیدار ستم گران برود یا نرود و جایزه اش را به هر کس خواست تقدیم بکند یا نکند و در هر نقشی که خواست ایفای نقش بکند یا نکند می شود بهانه ای که هر کس هر طور خواست برای قدرت خوش

انسان باید انتظارش از امور معقول باشد یعنی گمان نکند که خوردن یک چای چه هاااااا با من خواهد کرد بداند چه ها خواهد کرد! گمان نکند که اگر با این مرد یا زن ازدواج خواهد کرد چه هااااااا خواهد شد و ...گمان نکند اگر مدرک دکتریش راگرفت چه هااااا خواهد شد !بداند هر چیزی یک حدی برای خدمت کردن به شما دارد بیش تر از این از آن نخواهدما فکر می کنیم که اشیاء بیشتر از آنی که می توانند ببخشند می توانند ببخشند و چون این گمان باطل را داریم بعد می گوییم فقط همین بود؟☹️این فقط همین بود یعنی قبل از اینکه بهش برسم گمان می کردم بیشتر از این هست!فقط همین بود! در واقع عبارت اخری همین هست اما وقتی با تعجب آدم میگه فقط همین بود که از قبل تصورش تصور مطابق با واقعی نبوده باشد.نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانیما باید چیزی داشته باشیم آنکه روانتشناسان و فرزانگان از قدیم به آن می گفتند وزن امور؛ ما بیشتر از این نباید ازش انتظار از آن داشته باشیماین بیشتر از این نمی توانداینکه ما انتظاراتمان بیش از وزن واقعی امور باشد این باعث می شود این انتظارات براورده نمی شود دچار ملال می شوید.مانند اینکه شما می خواهید مرا استخدام ک

lrm;lrm;lrm;lrm;lrm;lrm;lrm;lrm;lrm;قانون نحوه مجازات اشخاصی که درامور سمعی و بصری فعالیتهای غیرمجاز می کنند: اصل یکصد و بیست و سوم(۱۲۳) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ماده۱- هرشخص حقیقی یا حقوقی که مبادرت به هرگونه اعمالی برای معرفی آثارسمعی و بصری غیرمجاز به جای آثار مجاز نماید و یا با تکثیر بدون مجوز آثار مجاز، موجب تضییع حقوق صاحبان اثر شود، اعم از جعل برچسب رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی الصاق شده بر روی نوار و لوحهای فشرده صوتی و تصویری (CD) و یا تعویض نوار یا محتوای داخل نوار دارای برچسب و نظایر آن، برحسب مورد علاوه بر مجازات جعل و پرداخت خسارت وارده در جایی که تضییع حق موجب خسارت مالی است در صورت مطالبه صاحبان اثر خسارت وارده را جبران می کند و در هرحال به جریمه نقدی از دو میلیون ریال تا بیست میلیون ریال محکوم می شود. تبصره- در مرحله تشخیص عمل ارتکابی دادگاه می تواند نظر کارشناسی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را ملاک عمل قرار دهد. ماده ۲- هرگونه فعالیت تجاری در زمینه تولید، توزیع، تکثیر و عرضه آثار، نوارها و لوحهای فشرده صوتی و تصویری نیاز به أخذ مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلام